Krantenboerin toert rond

Voorzien van koffie en de krant verstrijken de eerste momenten van de dag en verruimt mijn blik zich langzaam naar buiten. Het is september 1996 en het waait behoorlijk. Ik hoor vreemde geluiden en loop met mijn warme beker koffie naar het raam. Iets tikt tegen het huis en ik kijk naar grote boom, die er aan de rechterkant vrij dicht naast staat. Het is een grote dikke tak die tegen de dakgoot stoot. Ik hoor nog iets, maar weet nog niet wat het is.

Momenteel sta ik regelmatig te kijken naar alle nieuwe geluiden en mensen. En probeer me mijn nieuwe omgeving eigen te maken. En op een bepaald moment herken ik geluiden en weet ik automatisch ook, hoe laat welke buurtbewoner weggaat en wat voor beroep ze hebben; zoals een brandweer, studente, schilder, kantoorman én… de krantenboerin.

Dag in dag uit fietst ze met volgepakte zware tassen door weer en wind, en brengt mensen het nieuws van de dag. Het is een bijzondere vrouw, groot en grof gebouwd, handen als kolenschoppen en schoenmaat vier en veertig, schat ik zo vanuit mijn warme woonkamer. Ze is aardig, heeft een vriendelijke lach, zwaait en maakt een hier en daar een praatje, met mensen die vroeg wakker zijn.

En terwijl ik sta te kijken, zie ik haar met een ogenschijnlijk nieuwe fiets aan de hand de stoep af lopen en opstappen. Zo te zien is het er niet zomaar eentje, glimlach ik en merk dat ik het leuk voor haar vindt. Ze grijnst van oor tot oor en zit erop als een prinses. 
Fier rechtop begint ze te trappen, althans heel even, want ze bukt zich… en graaft een beetje met haar rechterhand achteronder zich. Pakt vervolgens de aantrekveer, trekt ‘m in één keer ‘an, en is overduidelijk heel blij dat ze nu nog sneller fietsen kan! 

Dit is het geluid wat ik net niet herkende, bedenk ik me. De trotsheid en de, niet in fietstassen te verstoppen, blijdschap van de vrouw, is groots en besmettelijk. 
Zal ik haar koffie aanbieden en vervolgens doen alsof ik naar toilet ga? 
Om… haar ‘fiets-mèt’ uit te proberen en heel even de tegenwind en het ‘enorme’ heuvellandschap van Zuidoost-Drenthe te trotseren? denk ik toch een tikkeltje jaloers.

Maar helaas, ik heb er het lef niet voor… en bovendien, de krantenboerin fietst veel te snel door. 

Stem uitbrengen? Klik hier, alvast heel erg bedankt!

(c)Tini Lubberink, 25 maart 2013
http://www.tini-lubberink.com

Reageer door HIER te klikken!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s