Ze noemen me nog net niet: Mrs CO2

Maar misschien denken ze dit wel… 🙂

In bijna ieder gesprek die ik tegenwoordig voer komt het onderwerp CO2 (koolzuurgas) wel kort of langere tijd aan de orde.

Ik kaart het nu ook aan, omdat CO2 (koolzuurgas of carbondioxyde) een heel belangrijk onderdeel van chronisch ziek NAAR chronisch gezond zijn is.

Een paar dagen geleden was ik in gesprek en werd mij gevraagd: “Tini, kun jij van jezelf een voorbeeld noemen wat veranderd is, sinds jij anders ademt?”

Ik kan echt heel veel voorbeelden noemen. Mijn tuin is daar een voorbeeld van:

 

Jaren en jaren had ik net genoeg energie om te ‘overleven’. Zowel fysiek als mentaal was ik moe in diverse gradaties. Als ik bezoek had gehad moest ik dagen bijkomen en als ik 30 minuten een fysieke activiteit had verricht moest ik minstens een aantal weken, zo niet maanden, bijkomen om vervolgens de volgende stap te kunnen zetten.

Vroeger:

Mijn tuin is daar een voorbeeld van. Mijn tuin is niet strak georganiseerd en zal dat ook niet worden, maar vergt wel onderhoud. Het duurde dagen, weken, maanden voor ik me ertoe kon zetten om er wat aan te doen. Toen ik uiteindelijk begon, was na maximaal 30 minuten de koek op.
Deels door mijn mentale staat, deels door mijn fysieke conditie en deels door mijn fysieke beperking. (Door het verwijderen van een tumor aan mijn kuitbeenkop (begin 2009), zijn er zenuwen mee weggenomen, waardoor mijn voet en deel onderbeen niet meer functioneert zoals voorheen.)

img_2320Nu:

Als ik besluit een activiteit te ondernemen dan kan ik een flink aantal uren ploeteren in de tuin en zwaar werk verrichten. Behalve dat ik me even fysiek moe voel, voel ik me prima en kan ik de dag erna weer verder gaan!
Ik heb minder pijn, heb energie en voel me heerlijk. Mijn fysieke beperking aan mijn voet is er nog steeds, waardoor ik wel na een aantal uren moet stoppen. Maar zou ik dat niet hebben, dan zou ik nog veel langer door kunnen gaan.

Mijn standaardtip voor mensen die de stap naar chronisch gezond zijn hebben gezet, is dan ook: “Onthoud een recente situatie waarbij je heel veel last van je klachten hebt. Vergelijk na een jaar deze zelfde situatie. Soms merk je niet dat er zoveel van binnen veranderd, als je in het proces van verandering zit. Door een situatie te onthouden kun je het verschil enorm goed merken en vergelijken.

Wil jij met je eigen gezondheid aan de slag? Kijk dan op mijn website voor de verschillende (creatieve)
mogelijkheden. www.chronisch-gezondzijn.nl/workshops of laat hieronder een berichtje achter.

 

Extra vitamines voor weerstand

Hoeveel geld heb jij al door de wc gespoeld?

Als je controle pauze laag is, worden extra supplementen niet in je lichaam opgenomen. Oftewel je plast het meteen weer uit. wcgeld

Wil je dat de supplementen wel hun werk doen? Dan is er 1 mogelijkheid en dat is: zorgen dat jouw controle pauze omhoog gaat.
Wat is jouw controle pauze? Check hem door de audio af te spelen:

(Adem altijd in en uit door je neus)

 

——————–Weten hoe? Neem vrijblijvend contact met me op–>

Introductieworkshop Chronisch-GezondZIJN methode. Nu voor 34,95 Meld je hier aan.

Gratis Chronisch-GezondZIJN check inclusief advies. Klik hier

Nieuwsbrief meld je hier aan.

Website Chronisch-GezondZIJN: www.chronisch-gezondZIJN.nl

Bedreigde mens | apen

Chronisch ziek (on)zichtbare killer van de algemene gezondheid. Op dit moment zijn er al ruim 5,3 miljoen mensen die chronisch ziek zijn. En dan zijn er nog veel mensen die niet naar een arts gaan, omdat klachten licht zijn en ook vaak weggewuifd worden als: “Ach, dat heeft iedereen.”
Als deze groep er ook bijgeteld zou worden, dan zouden de cijfers mijns inziens nog veel hoger zijn. Schrikbarend dus.

Net op tijd hoorde ik de planteneter tijdens een Webinar praten over een Buteyko ademcursus van Learn Buteyko Online, die hij op dat moment aan het volgen was. Het zette zijn leven op dat moment even op de kop, maar hij vertelde ook dat hij er zoveel baat bij had.

Net op tijd triggerde dit mij om hier meer van te willen weten en net op tijd liet dit mij niet weer los.

Ik besloot dezelfde ademtraining te doen, juist door de professionaliteit, support, kennis en ervaring van team Learn Buteyko. En, omdat het geen versimpelde vorm van training was. De klassieke training, zodat al mijn klachten een kans zouden krijgen om te verdwijnen.

Ik was sceptisch, maar ben gaan doen en ervaren. Ik doe en ervaar nog iedere dag en iedere dag word ik sterker.

Een paar opmerkelijke veranderingen:

Tot twee jaar geleden:

– kon ik hooguit een half uur in de tuin aan de slag en moest ik dagen en dagen bijkomen.

– moest ik na een bezoek of activiteit buitenshuis, dagen bijkomen en dat was nog niet genoeg.

– liep ik als een emotioneel bommetje rond, die om ieder wissewasje kon ontploffen.

– liep ik meestal met het gevoel rond dat ik een pak watten in mijn hoofd had.

– groeide ik iedere week in plaats van dat het me lukte om af te vallen.

Enzovoort enzovoort.

En nu?

Doe ik met gemak de tuin en ook andere dingen op een dag. Heb ik het moment van bijkomen, verkort naar een klein nachtje slapen en sta ik de volgende morgen fit en zonder spierpijn weer op.

Ontplof ik niet om ieder wissewasje, maar vraag ik me steeds vaker af waar mensen zich druk om maken.
Heb ik inmiddels 15 kilo aan gewicht verloren.
Ik heb energie en ben positief en blij.image1

Ik mediteer, doe mijn adem oefeningen. Ik ben op verschillende manieren creatief bezig en geniet van alle mooie dingen die mijn leven mij te bieden heeft.

Als ik dan een artikel lees over de bedreigde mensapen dan leg ik direct de link naar de mens. Niet alleen het bestaan van de mensaap wordt bedreigd, maar de gezondheid van de mens gaat ook massaal achteruit! En hier is wel wat aan te doen! Namelijk zorgen dat je controle pauze hoger wordt. Ik wil je daar graag bij helpen.

Wat is jouw controle pauze op dit moment?


Wil je meer informatie?

Mail naar chronischgezondzijn@gmail.com

Of meld je aan voor:

NIEUWSBRIEF:
http://chronisch-gezondzijn.nl/nieuwsbrief

GRATIS CHRONISCH-GEZONDZIJN-CHECK:
http://chronisch-gezondzijn.nl/gratis

INTRODUCTIE-WORKSHOP CHRONISCH-GEZONDZIJNMETHODE: http://chronisch-gezondzijn.nl/introductie TOT en MET 7 september 2016 23.59 uur voor 20 euro daarna 34,95

Wil je meteen de ademmethode leren en meteen aan de slag met je gezondheid? Dat kan ook.

Van 19-23 september is er 5 dagen lang online workshop om half acht ’s avonds. Deze workshop geef ik samen met mijn collega van Learn Buteyko.

Dit is de link van het boekingsformulier: Inschrijfformulier en dit is de link om verder op de website rond te neuzen, http://www.learnbuteykoonline.net

Chronisch-GezondZIJN-methode BASIS:
http://chronisch-gezondzijn.nl/chronisch-gezondzijn-methode-basis

Wil je toch niet meer op de mailinglist staan, laat het me dan weten door op reply te drukken of een mail te sturen naar: chronischgezondzijn@gmail.com

Like mijn Facebookpagina: http://www.facebook.com/ChronischGezondzijn/
Volg me op Twitter: http://twitter.com/ChronischGezond/

Hoe je van stress afkomt door te schilderen en goed te ademen

Mensen vragen me regelmatig wat ik doe in mijn methode. Het is voor een aantal mensen moeilijk te bevatten, als ik een ballonnetje opgooi wat betrekking heeft op chronisch gezond zijn. In gedachten en gevoel ben ik vaak vele stappen verder. Daarom haak ik in op dit actuele thema.

Stel je voor dat je kwaad bent, of verdrietig of blij.

Je hebt een groot vel papier of een canvas, diverse kleuren verf of potloden.

Je kiest een aantal kleuren uit die jij bij dit specifieke gevoel vindt passen.

Je ‘gooit’ je stress van je af in de kleur die bij je gevoel past: door verf op je vel te gooien, te krassen of bedenk maar iets. Het maakt niet uit hoe het er uit ziet.

Je gaat net zo lang door tot er een moment komt dat je rustiger wordt en/of rustig bent. Je zult merken dat de kleuren anders worden. Je bewegingen zullen verfijnen en je stress is afgenomen.

Kleuren en creatief bezig zijn werken helend. Als je dit combineert met een optimale ademhaling, dan zal dit je gezondheid zowel mentaal als lichamelijk verbeteren. En dat is wat ik in mijn methode doe.

Ik gebruik verschillende (creatieve) middelen en altijd de klassieke ademhalingsmethode van professor Buteyko, omdat dit de originele versie is met de allerbeste resultaten.

Stel je diezelfde heftige emotie voor. Hoe adem je?

Ik maak nu heel even een stap naar begin vorige eeuw:

Bohr was een wetenschapper. Hij ontdekte dat rode bloedlichaampjes zuurstof vervoeren en dat rode bloedlichaampjes koolzuurgas (CO2) nodig hebben om de zuurstof aan het lichaam (cellen) af te geven.

Professor Buteyko heeft gebaseerd op bovenstaande een klassieke methode ontwikkeld om het zuurstofgehalte in je lichaam te herstellen. Daardoor nemen chronische klachten af en/of zal de kwaliteit van leven verbeteren. 

Hij heeft hiervoor een meetinstrument ontwikkeld: de controle pauze. Is je controle pauze 60 seconden, dan heb je geen chronische klachten!

Wat is jouw controle pauze? Test hem hier:

Heb jij nou zoiets van:

Welk creatieve middel past bij mij? Kun je me er meer over vertellen? Mijn controle pauze is dit, klopt dit? Of wat kan ik er aan doen om de controle pauze hoger te krijgen? Enzovoort.

Mail naar chronischgezondzijn@gmail.com

landschapTini

Of meld je aan voor:

NIEUWSBRIEF:

http://chronisch-gezondzijn.nl/nieuwsbrief

GRATIS CHRONISCH-GEZONDZIJN-CHECK:

http://chronisch-gezondzijn.nl/gratis

INTRODUCTIE-WORKSHOP CHRONISCH-GEZONDZIJNMETHODE: http://chronisch-gezondzijn.nl/introductie

Chronisch-GezondZIJN-methode BASIS:

http://chronisch-gezondzijn.nl/chronisch-gezondzijn-methode-basis

Ik ga voor goud! En jij?

De olympische spelen zijn weer voorbij. De balans is opgemaakt en elke sporter kiest zijn of haar doel voor een volgend moment.

Ik heb ook besloten om voor goud te gaan. Een gouden chronische gezondheid.

Stap voor stap van chronisch ziek naar chronisch gezond

Ik ben er nog niet en, net als bij sporters, moet ik heel wat hobbels nemen voor dat ik mijn gouden beker in ontvangst kan nemen. Maar dat ik hem krijg dat staat vast.

Ben jij chronisch ziek en gun jij jezelf ook een gouden chronische gezondheid?
Ik wil je heel graag helpen.

Kijk dan op www.chronisch-gezondzijn.nl

Op mijn website staan diverse mogelijkheden!

 

Fit de Zomer in!

Fit de zomer in!

Het is zomer 2013. Ik ben al jaren en jaren moe. Moe in m’n hoofd en m’n lijf. Af en toe kan ik het echt niet verbergen en snauw ik mijn dierbaren toe. Ik schreeuw, jank en ben niet te genieten.
Van minuut tot minuut sleep ik me voort en ben ik blij als ik aan het eind van de dag naar bed kan. Slapen, wakker liggen, slapen en weer wakker liggen. Ik pieker en erger me aan alles omdat ik weer niet kan slapen. En omdat ik me druk maak dat ik er bijna weer uit moet … Vervolgens val ik op het laatste moment in slaap en word ik volledig geradbraakt gewekt door de wekker. Ik ben voorzien van een hele zak watten in mijn hoofd. De dag kan beginnen.
Dag in dag uit, week in week uit en jarenlang…

Voor de zoveelste keer besluit ik om dit niet meer te willen en begin mijn altijd aanwezige creativiteit opnieuw aan te boren. Ik combineer dit met een aantal nieuwe en inspirerende mogelijkheden…
Ik voeg stap voor stap nieuwe invloeden toe en parkeer oude negatieve invloeden of gooi ze weg…

Inmiddels is het zomer 2016. Ik bruis meer en meer. Ik heb meer energie en minder irritaties. Ik heb veel minder pijn en klachten. Ik ben al een aantal kilo’s kwijt. Ik heb veel minder slaap nodig.
Ben ik van al mijn klachten af? Nee dat zeker niet en dat kan ook niet. Het is tenslotte ook niet in één dag ontstaan.
Maar de veranderingen in mijzelf zijn er zeker en daarom ga ik door.

Bovenal: het voelt zo heerlijk dat ik echt niet terug zou willen in de zogenaamde ‘veiligheid’ van chronisch ziek zijn en het nare toekomstperspectief.

Ik geniet met volle teugen van alles wat er op mijn pad komt. Heel af en toe heb ik nog een dotje watten in mijn hoofd. Zo nu en dan een functionele irritatie-dip. Maar over het algemeen kan ik zeggen dat ik uitermate tevreden ben en… dan ben ik nog niet eens waar ik wil en kan zijn!

Oftewel: Ik ben nog lang niet klaar. Mijn energiepeil zal nog veel verder stijgen! Dat zeldzame dotje watten zal verdwijnen en zelfs de functionele irritatie-dips zullen er niet meer zijn. Mijn chronische klachten zullen iedere dag minder erg worden.

Hoe heb ik dit gedaan? En wat heb ik precies gedaan? Dat heb ik samengevoegd tot een prachtig programma.

Tenslotte is er voor iedereen die chronisch ziek is de mogelijkheid om de kwaliteit van leven te verbeteren en/of je chronisch ziek zijn te genezen. Kortom: Jij kunt o13342986_1620854664908525_5495473343662547035_nok Chronisch Gezond door het leven gaan.

En zo is het…
Wil je op de hoogte blijven? Wil je zelf de stap naar Chronisch-GezondZIJN maken? Heb je vragen? Kijk hieronder naar de mogelijkheden!

Tini Lubberink
(c)11-08-2016

Tot slot:

Momenteel leg ik de laatste hand aan de Online – kennismakingsworkshop van Chronisch-GezondZIJN. Meld je alvast aan en krijg de mogelijkheid om het programma met korting te bestellen (de eerste vijf die zich aanmelden) zodra het beschikbaar is: Naar Kennismakingsworkshop

Heb je nog niet de kosteloze Chronisch-GezondZIJN-check inclusief GRATIS advies ingevuld? Klik dan hier: Naar gratis Chronisch-GezondZIJN-check

Delen van dit bericht mag, daarvoor heel erg dank.

Wil je op de mailinglist staan, laat het me dan weten door een mail te sturen naar: chronischgezondzijn@gmail.com

Like mijn Facebookpagina: Facebook
Volg me op Twitter: Twitter
Volg me op LinkedIn

Naar www.chronisch-gezondzijn.nl

Geenzinkoekjes met blijsmaak

Geenzinkoekjes

Twee weken geleden besloot mijn zoon met een vriend naar het zwembad te gaan. Echter, een paar dagen nadat de afspraak was gemaakt komt er een WhatsApp-bericht binnen, die hij direct leest. Ik zie zijn vrolijke humeur veranderen in een pittige donderbui.

‘Niks is meer leuk. Ik had me zo verheugd. Alles gaat altijd mis,’ moppert hij teleurgesteld. Hij gaat niet zwemmen, omdat hij een verjaardag heeft en daar niet aan gedacht heeft,’ vertelt hij.

‘Och dat is jammer. Maar, dan kan het toch een andere keer?’ constateer ik.

‘Nou ik vind het stom en nu is mijn hele weekend verpest. Dit is vanaf nu een geenzinweekend.’

‘O jee! Een geenzinweekend?’ herhaal ik. Nou gezellig, denk ik terwijl ik een manier probeer te vinden om het negatieve om te zetten naar positief. Ik begin op Geenzin te associëren:

‘Geenzinvrijdag. Geenzinzaterdag. Geenzinzondag. Geenzindrinken…’ En ik heb ineens een idee. Hij houdt van koekjes bakken.

‘Jaah! Geenzinkoekjes bakken!’ roep ik. ‘Is het niet leuk om dit nu te gaan doen?’

Ik merk dat er een verandering in zijn gemoedstoestand ontstaat en zie ook een kleine twinkeling in zijn ogen. Ik ga onverstoorbaar verder. ‘Oh en zondag krijgen we geenzineten. Heerlijk, ik verheug me nu al.’

‘Jahaah Mam! Stop maar! Ik ga nu, geenzinkoekjes bakken!’ lacht hij en staat op om te kijken of alle benodigdheden er zijn. Dat is niet zo, dus brengt hij eerst nog een vliegensvlug bezoek aan de supermarkt om de rest op te halen. Vervolgens hoor ik een klein uur lang alleen wat ovenplaatgekletter en gestamp van beneden komen. Hij is duidelijk druk aan de slag. Een klein uur later komt hij boven.

‘Zo de geenzinkoekjes staan in de oven,’ laat hij me enthousiast weten en gaat in de draaistoel naast me zitten.

‘Geenzin,’ zeg ik gekscherend en kijk er quasi-chagrijnig bij. Hij kijkt me aan en bespeurt een miniscule grijns.

‘Maar ik heb ze wel met liefde gemaakt,’ lacht hij.

‘Dat is fijn jongen en ze smaken vast heerlijk’ zeg ik, terwijl ik apetrots op hem ben. De chagrijnigheid die groteske vormen aan had kunnen nemen door de tegenvaller, is helemaal omgeslagen naar een positief gemoed. Het hele geenzinweekend verloopt relaxed en ontspannen.

En de koekjes? Die smaakten verrukkelijk! En waar ik ook niet genoeg van kon krijgen, was de bijzondere mooie ‘b-lijsmaak’.

(c)Tini Lubberink, 11 juni 2013

Mijn bijdrage voor de bundel: Hemels Genot

20130331-204822.jpg

 

Mijn allereerste zwangerschap verliep helaas niet zoals gehoopt, maar toch ben ik blij en opgelucht hoe deze zwangerschap is verlopen. De hoofdpersoon in onderstaand verhaal heet Sarah, het is mijn verhaal zoals het gegaan is….

Licht

Sarah zucht en kijkt door het kamerraam naar buiten. Een roodborstje staat parmantig op tafel. Het stormt. De bladeren vallen bijna horizontaal naar beneden. Ze draait zich om en kijkt naar de zooi om haar heen. Het lijkt alsof tornado Chaos langs is gekomen. De inhoud van de brievenstandaard, volgepropte plastic zakken, enveloppen en reclame van tig maanden geleden, ligt als een vloerkleed verspreid op de grond.

Haar hoofd voelt zwaar en het lijkt alsof er watten in zitten. Ze heeft het koud en probeert haar handen warm te wrijven. Ze is op zoek naar het verhaal, wat ze een tijd geleden over haar allereerste zwangerschap heeft geschreven. Waar is het toch, vraagt ze zich af.

Maar het enige wat ze op dit moment zeker weet is, dat het hier ergens ligt…

… Het is begin augustus 1997. Sarah is onderweg naar Brussel, waar ze haar vriend ontmoet. De behoefte om moeder te worden is groter dan ooit. In een min of meer overdachte actie is ze drie weken geleden met de pil gestopt. Ze voelt dat ze een eisprong heeft, wat betekent dat ze zwanger kan worden. Ze kan niet wachten op dat moment. Een kind is meer dan welkom.

Oké, de situatie is niet stabiel. Een Afrikaan, die in België woont. Maar alles, het zou best goed komen, ook al weten ze nog niet hoe.

Na een paar weken voelt Sarah zich anders. Ze heeft geen trek in koffie, wordt misselijk van kaas en de geur van de bakkerszaak. Iets waar ze normaal verzot op is. Bloednerveus koopt ze de volgende dag een zwangerschapstest bij een drogist ver buiten haar dorp.

Als ze de volgende ochtend op de uitslag wacht, ziet ze al snel een streepje tevoorschijn komen.

Ze is zwanger! Haar lichaam vult zich met blijdschap. Ze wil het de hele wereld vertellen en doet dat ook. Het gevoel dat er een klein mensje in haar groeit, is onvoorstelbaar groots. Ze voelt zich geweldig.

Na ruim drie maanden krijgt ze haar eerste echo. Ze heeft haar moeder meegenomen en is gespannen. Als ze op de bank ligt, ontbloot ze haar buik. Een waarschuwing voor de koude gel volgt. Het onderzoek begint. Sarah ziet een gezicht met een klein wipneusje. Met daarnaast een hand en een hartje, dat dapper klopt en precies het goeie ritme heeft. Het ziet er perfect uit.

Tot het akelig stil wordt.

Zou er iets mis zijn?

De gynaecoloog komt erbij. Sarah is bang en knijpt in haar moeders onderarm. Meteen leggen ze uit wat er aan de hand is: Alle organen die in de buikholte horen te zitten, hangen er buiten!

Sarah voelt het bloed uit haar hoofd trekken. Ze kijkt wel, maar hoort alles vanuit een diep gat aan.

Mijn kind is behept met een groot probleem, denkt ze geschrokken. Het liefst zou ze gillend weg willen rennen.

Op dat moment worden de onderzoeken overgedragen aan het Universitair ziekenhuis. Sarahs blijdschap is omgeslagen in verdriet, angst en een sprankje hoop. Als na diverse onderzoeken, gesprekken en mogelijkheden, ook het onvermijdelijke onderwerp afbreken van de zwangerschap aan de orde komt, breekt haar het zweet uit. Wie ben ik om dit af te breken? denkt ze. Haar gevoel dat de natuur zijn werk moet gaan doen, wordt iedere dag sterker en op een bepaald moment is dit dan ook haar besluit.

Inmiddels is het kerstavond. Ze stapt in de auto en voelt het eerste kleine schopje onderin haar buik.

Wow, goed zo kanjer! denkt ze blij.

Als ze op vijf januari weer een echo heeft, bekruipt haar een onbestemd gevoel. Ze weet nog niet, hoe ze dit moet plaatsen. Niet veel later blijkt haar zoon, als klein hoopje, verscholen in een holletje van haar baarmoeder te liggen. Hij heeft het niet gered, de natuur heeft het besluit genomen. Dan is kerstavond is zijn laatste groet geweest, concludeert Sarah, terwijl de tranen over haar wangen biggelen.

Op donderdag negen januari ‘s ochtends om vier uur staat Sarah op. Ze heeft bloed verloren. In plaats van verwachte paniek, voelt ze zich juist heel erg kalm en belt haar ouders. Ze vouwt de was op terwijl ze wacht.

In het ziekenhuis krijgt ze een infuus. Ze voelt de hele dag regelmatige pijntjes en even voor kwart voor één ‘s nachts wordt dit erger. De bevalling zal niet lang meer op zich laten wachten.

Na drie kwartier moet ze persen. Dit is niet tegen te houden en met een plof floept haar zoon, Sam, het bed in. Ik ben moeder geworden van een overleden kind, denkt ze wrang, terwijl de verpleegkundige haar zoon mee neemt. Het hemelse genot, is nu totaal vervangen door tranen… en een lege buik.

Sam wordt opgebaard in mooie, witte doeken. Sarah vindt het moeilijk om naar hem te kijken en durft hem niet aan te raken. Hij is klein en teer, met alles erop en eraan. Van zijn voet en hand worden afdrukjes gemaakt en een periode van intense rouw is aangebroken.

Een flinke tijd later besluit Sarah om erover te schrijven. Ze lijkt op wonderlijke wijze contact met haar zoon te maken en kan bijna niet geloven wat ze terugleest. Is dit niet wat ik zelf denk? vraagt ze zich af.

Het gaat goed met hem. Hij is blij en heeft geen pijn. Ze hoort gelach, muziek en rustige geluiden op de achtergrond. Ze voelt warmte en helder licht in de verte. Het voelt vredig. Ze geniet ervan.

Ik wil naar het licht. Mag het? vraagt Sam op een bepaald moment.

Ga maar kanjer. Ik ben trots op je, antwoordt Sarah, zonder twijfel.

En ik op jou. Ik ben blij dat jij voor mij gezorgd hebt. Ze omhelzen elkaar innig.

Even later zwaaien ze, tot ze elkaar niet meer zien. Dag lieve kanjer!…

… Sarah is stil van de impact die dit verhaal nog steeds heeft. Een traan drupt via haar neusvleugel op de teruggevonden brief. Dank je wel voor deze hemelse ervaring, Sam, fluistert ze zacht.

(c)Tini Lubberink, November 2012

 

Terug naar: www.chronisch-gezondzijn.nl

Uit de oude -TAART- doos

TAART

1986

Het is vrijdagochtend elf uur. Ik loop stage in het Schienvat, een buurthuis, in het Drentse dorp Erica. Ik zit onder andere in de organisatie van het jeugdtoneel en verricht op dit moment hand – en spandiensten. Ik moet een paar boodschappen halen. Met mijn autosleutels en portemonnee in de hand, loop via een kleine vierkante gang de deur uit naar mijn auto. Ik doe mijn kraag omhoog. De wind joelt om het gebouw, het is snerpend koud.

Ik rijd weg en even later parkeer ik de auto aan het verlengde van het parkeerplein bij de supermarkt. Ik bezoek de melkboer en de bakker om ook brood, koek en de taart te kopen. Met volgepakte armen loop ik terug naar de auto. Het brood en de taart leg ik heel even op het dak, zodat ik de deur kan openen. Vervolgens leg ik snel alles in de auto en stap zelf ook in. Ik start de auto en rijd achteruit de doorgaande weg op en rijd weg. En nadat twee bochten naar rechts ben gereden, realiseer ik me ineens, dat ik mijn gekochte taart nergens zie!

O nee, denk ik. Ik rem en draai het raampje open. Er vliegt geen taart mijn motorkap op. Zou het er nog op staan? Ik steek mijn arm naar buiten en voel wel het koude dak, maar geen doos en stap zelfs nog uit om te kijken. Belachelijk natuurlijk, want ik kan wel op mijn gele boerenklompen aanvoelen, dat dit ding er allang afgevlogen is. Ik moet vreselijk lachen en heb een beeld voor me van mijn knalgele auto, die de bocht om scheurt, waarbij de taart met een mooie boog te pletter valt op straat.

Ik rijd zo snel mogelijk terug en ja hoor, daar bij mijn eerst genomen bocht, staat een oude opa, met hele kromme bananenrug, mijn taart onder zijn snelbinders te doen. Ik toeter. Hij hoort niks. Ik rijd door, rem vlakbij hem en stap uit. De man kijkt op. Ik probeer mijn lach onder controle te houden en zeg: ‘Die taart is net van het autodak afgevallen, meneer.”

De man kijkt me aan: ‘Ach wicht, is die taart van joe? Nou dan kriej’ ‘m weer.’ Hij haalt de doos van zijn bagagedrager en geeft het terug.  ‘Ja,’ zegt hij in zijn beste nederlands, ‘aj niet komen was, dan had ik het mooi met naor huus neumen.’

Ik bedank de man vriendelijk en loop terug naar de auto. Zodra ik zit en de deur dicht heb, bekijk ik het hoe het eruit ziet. Ik had verwacht dat het één grote chaos zou zijn, dit is niet het geval. Alleen alle slagroom zit wel aan de deksel. Het is totaal ontoonbaar en zeker niet geschikt om uit te delen. Dit kost me vast een nieuwe taart, denk ik. Ik start de auto en ga terug naar de bakker. Dit keer zet ik de auto vlak voor de deur en besluit taartloos de winkel in te gaan.

Nadat een klant voor mij de deur achter zich dicht heeft getrokken, ben ik aan de beurt. Ik lach, de bakkersvrouw lacht ook. ‘Zo jij bent snel terug?’

‘Ja, inderdaad,’ lach ik, ‘ik heb net een taart gekocht, maar… ik heb hem op het dak laten staan .’

‘O jee,’ lacht de vrouw, ‘dat gebeurt vaker en waar is het nu?’

‘In de auto,’ antwoord ik.

‘Haal het maar even, dan kijk ik of we er iets aan kunnen doen.’

Snel loop ik naar de auto om het te halen. Als ik even later terug ben, pakt de vrouw het van me aan. Ze tilt het deksel op en kijkt. ‘Nou gelukkig is de cake nog intact. Ik zal het opnieuw op laten spuiten. Heb je een momentje?’

‘Ja natuurlijk,’ zeg ik en terwijl ik wacht kijk ik verlekkerd de winkel rond, de bonbons, koek en petit fours lachen me vriendelijk toe. Het ruikt hier naar versgebakken koekjes. Maar ik laat me niet verleiden om iets te kopen. Na een kleine vier minuten komt de bakkersvrouw er weer aan en laat me de herstelde taart zien. Het ziet er prachtig uit.

‘O mooi zeg,’ complimenteer ik haar. ‘Wat kost het?’

‘O niks, dit is service van de zaak!’

‘O dat is geweldig, heel erg bedankt!’ Ik pak het aan en loop lachend de winkel uit. Wat een heerlijke verhaal blijft dit, zelfs na al die jaren.

(c)Tini Lubberink, 9 februari 2013

Gespierde spijker met deurknop-neus

Lopend in de supermarkt, met teveel boodschappen in mijn mandje, passeert een andere klant mij. Vanuit mijn ooghoek denk ik iets bijzonders te zien en draai me om. En wat ik al vermoedde klopt.

Ik zie een jong, erg lang aardig ventje van hooguit een jaar of dertien, met een veel te wijde trainingsbroek, zwarte jas en gympen bij de voorverpakte groente staan. Het lijkt alsof hij een enorme groeispurt heeft gehad en is een heus voorbeeld van een gespierde spijker, maar dan eentje met een neus.

Een bijzonder exemplaar, zo’n neus, die je mijns inziens het liefst in zou willen ruilen, mocht dat mogelijk zijn. De vorm doet me denken aan een deurknop. In gedachten knijp ik er in en probeer ik me voor te stellen hoe het voelt. Ik kan het bijna niet geloven, broodmager en dan zo’n neus!

Naast de deurknop doet het me ook denken aan een foto van een vrouw met Botox-neus, die op Facebook-advertenties voorbij komt. Ik moet oppassen dat ik niet gebiologeerd naar hem blijf kijken en ga verder met het verzamelen van mijn boodschappen.

Ik benijd hem absoluut niet en hoop dat hij er niet mee gepest wordt, denk ik, terwijl ik in de rij voor de kassa sta. Even later legt hij zijn boodschappen op de band, in de rij naast mij en nog heel even werp ik een klein blikje, op dit bijzondere ventje.

(c)Tini Lubberink, januari 2013

Koekjes? Ik lust er pap van!

Het is zondagmiddag. Ik loop heen en weer van de keuken, naar mijn werkkamer boven. Ik start mijn laptop op, want mijn werk ligt op me te wachten. Ik loop weer naar beneden en zet koffie. Ik word geroepen door speculaasjes, die ik meteen pak en openmaak. Snel neem ik één van de twee apart verpakte stapel koekjes eruit en stop dit vervolgens snel onder mijn trui. Ik loop de trap op, schiet mijn kamer in en stop de koekjes in de van tevoren geopende la en sluit het snel. Ondertussen knijp ik in een als vuilniszak dienende witte plastic zak samen. Om het krakende geluid van de in plastic verpakte koekjes te dempen. Voor wie eigenlijk? Er is immers niemand in deze kamer. Ik schiet in de lach, maar laat het er toch in zitten. Je weet immers nooit of er onverwacht iemand mijn kamer binnenstormt. Mijn zoon zit namelijk slechts twee deuren en zes en halve meter bij me vandaan. Snel loop ik naar beneden om de koffie te halen en ga weer naar boven. Ik heb zin om te schrijven. Het is al weer een paar dagen geleden, dat ik mijn dagelijkse shot schrijfinspiratie aan het papier heb toevertrouwd.

Net als ik mijn kamer in wil gaan, gaat de deur van mijn zoons kamer open. Ik schrik, mijn hart slaat net niet over. Maar op één of andere manier, voel ik me betrapt en verschiet ik van kleur.

‘Schrok je?’ zegt hij met een grijns op zijn gezicht.

‘Ja, ik schrok.’

‘Waarom?’

‘Ehm ja, waarom eigenlijk,’ zeg ik, ‘geen idee, jongen. Wil je wat vertellen?’

‘Nee, maar ik hoorde je ze vaak heen en weer lopen. Heb je wat lekkers gepakt?’

Ik voel dat ik roder word en kijk naar m’n handen.

‘Ik heb koffie. Wil je ook?’

‘Jakkes, nee! Heb je niks anders?’

‘Helaas niet,’ zeg ik, ‘maar je mag beneden gerust een koekje halen?’

‘Oké,’ en hij rent de trap af.

Oh alleen koffie? Liegbeest, zegt mijn innerlijke stem, zodra hij weg loopt. Ik vlucht naar mijn kamer, haal opgelucht adem en schenk koffie in. Mijn rode hoofd is hem blijkbaar niet opgevallen. Logisch, want dat fenomeen heb ik wel twintig keer per dag. Ik hang achterover in mijn draaistoel en wacht.

Eigenlijk zou ik meteen koekjes willen verorberen, maar ik wacht heel even tot ik mijn zoon weer achter zijn computer hoor typen. Wel open ik de la alvast een klein stukje, en ver genoeg om er met mijn hand in te kunnen. Ik zoek de ingang en draai het pak met de opening naar voren.

Met mijn oor die zogenaamd op de overloop ligt, om mogelijk ‘onheil’ aan te horen komen, glijd ik even later met mijn vingers in de verpakking en trek er voorzichtig een stuk of zes koekjes uit.

Het voelt als vroeger, toen ik stiekem bij de koekjestrommel van mijn moeder zat. En die keer dat ik zo vreselijk schrok toen ze onverwacht thuis kwam, dat ik van schrik een afgekloven koekje heb terug gestopt. Waarbij mijn boze moeder ons de volgende dag confronteerde met de vraag wie er bij de koekjestrommel heeft gezeten. Ze had de trommel namelijk nietsvermoedend voor de neus van het koffiebezoek gehouden en mijn half opgegeten koekje zien liggen… Gelukkig is dat nu niet aan de orde.

Ik kijk naar de koekjes die ik vasthoud. Ze zien er al jaren hetzelfde uit. Zouden ze nog steeds hetzelfde smaken? Ik ruik eraan, een mix van speculaas-en andere koekkruiden, dringen mijn neus binnen en nemen er langzaam, en geheel gewenst, bezit van. Ze vervolgen de route via de neusholte naar de smaakpapillen in mijn mond. En dít is ook mijn speekselklieren niet ontgaan, spontaan spuit elk kliertje een miniscuul golfje spuug mijn mondholte in.

Ik pak een koekje op en houdt het voor me. Het ruikt onweerstaanbaar. Ik weet dat ze normaliter niets zeggen, maar ik hoor ze allemaal heel even en keurig met twee woorden, tegen me praten: neem mij, nee mij en mij ook. Ik open mijn mond en bijt het allereerste stukje eraf. Oh wat goddelijk!

Het knapperige geluid klinkt me als muziek in de oren, de zachte, zoete smaak, laten mijn mond er langzaam uitzien als één grote koek. Vijf-en twintig koekjes heb ik vakkundig, als een volleerd koekkiesmonster, opgegeten en ben ik eindelijk zover dat ik in kan loggen.

Ik zucht en hang achterover in mijn stoel. Het begint inmiddels aardig donker te worden. De koffie staat onaangeroerd naast me, ik neem een grote slok en spuug het meteen terug. Bah, het is ijskoud! Ik grijp nogmaals in de la, maar voel slechts een paar kruimels en trek het zakje eruit. Ik verkreukel het en stop het diep onderin mijn afvalzak. Ik voel me doodmoe en begin te balen, dat ik de hele inhoud heb opgevreten. Ik heb voor de zoveelste keer spijt. Deze spijt is een gegronde reden om het andere pak ook op te eten. Maar… doe het niet!

(c)Tini Lubberink, 12-2012

G-Valletje

Het is vroeg en nog donker buiten

een enkele vogel fluit

Net zoals elke week wordt

de vuilnis vandaag gehaald

ik trek de container van z’n plaats

kantel het 45 graden en loop weg

Plotseling zit mijn voet muurvast

verlies mijn evenwicht

in een fractie van een seconde

zie ik de modder, de straat

en een stoeprand dichtbij komen

en dan lig ik…

Overigens niet alleen…

Ook de container verliest zijn balans

en gooit van schrik

alle afval eruit

Ik voel mijn pijnlijke knie

en kijk om me heen

Zou iemand het gezien hebben?

Dat kan bijna niet, stel ik mezelf gerust

Ik krabbel omhoog, raap de container

en de eruit gevallen troep op

breng het weg en loop terug

Na een check is mijn knie

geschaafd, dik en blauw

Ach ja…

Ik heb niks gebroken

maar wel kneuzingen

én

de inhoud van de huisvuilcontainer

van heel dichtbij geroken!

Heb een fijne dag!

(c)Tini Lubberink 19-12-2012

Grappig

Grappig
is het niet altijd
mijn fout geschreven achternaam

Vanochtend om zes uur
ontwaakte ik vanuit deze korte droom:
Ik had een brief van de gemeente ontvangen

Ofschoon ik de inhoud niet heb gelezen
schoot ik bij deze variant wél in de lach
en roept het de associatie op van een deurbel of song

Geen Lubering, Slubbering of Blubberink, maar LubberDING-DONG heb een fijne dag!

(C)Tini Lubberink 25-11-12

%d bloggers liken dit: